— Ugo, zrób sobie wolne na resztę dnia.
— Ależ kapitanie, nie mogę… nie możemy sobie na to pozwolić. Jutro są przecież urodziny Ojca Świętego i… — kapitan Giles stanowczo uniósł rękę chcąc uciszyć swojego podwładnego. Młody sierżant jednak aż palił się do wymyślania powodów, dla których mógłby zostać na służbie, więc w ślad za gestem poszedł stanowczy ton wypowiedzi:
— I właśnie dlatego sierżancie, potrzebuję was jutro wypoczętego i w pełni sprawnego. — słowa te jakby nieco zbiły Ugo z tropu i zanim ten zdążył zaprotestować, kapitan kontynuował już nieco łagodniejszym tonem — Przemęczysz mi się tylko latając dzisiaj za zbłąkanymi duszami. Wiem doskonale, że bystry z ciebie chłopak. Masz, tak samo jak my wszyscy Dar, ale potrafisz z niego korzystać nie gorzej niż stary porucznik Neroli. Szkoda by było gdybyśmy nie mogli jutro wykorzystać całego twojego potencjału.

Giles dostrzegł jak celnie wymierzone pochlebstwo odnosi skutek i postanowił to wykorzystać szybko kończąc rozmowę:
— Pracowałeś praktycznie non stop przez ostatnie trzy dni. Idź chłopcze do domu, weź solidną kąpiel. Odpocznij, pomódl się. Nie wiem, umów się z jakąś dziewczyną czy coś. Po prostu nie chcę cię już dziś widzieć, a jutro masz tu być przed wschodem słońca. Wypoczęty! — Kapitan zaakcentował ostatnie słowo kładąc jednocześnie rękę na ramieniu Ugo. — No już. Możecie się odmeldować. — dłoń na ramieniu sierżanta subtelnie, acz stanowczo zaczęła obracać młodego człowieka w kierunku wyjścia.
— Tak jest kapitanie. — wymamrotał lekko oszołomiony Ugo i jak zahipnotyzowany ruszył w kierunku drzwi.

Giles zaczął się zastanawiać czy aby nie przesadził z tym pochlebstwem — Jeszcze chłopakowi woda sodowa do głowy uderzy — pomyślał, patrząc w ślad za idącym korytarzem młodzikiem. Z drugiej jednak strony kapitan czuł, że ma rację. Praktycznie każdy pracujący w Służbach Czystości Duchowej odznaczał się unikalną umiejętnością rozpoznawania zbłąkanych dusz. W najgorszym razie osoba taka potrafiła ocenić czy człowiek, którego ma przed sobą jest grzesznikiem, czy nie. Dobrzy w tej sztuce, potrafili ocenić również naturę grzechu. Nieliczni natomiast posiadali szczególną umiejętność – dzięki koncentracji byli w stanie jakby dojrzeć duchową aurę ludzi z najbliższego otoczenia. Takie osoby były oczywiście niezwykle cenne dla Służb Czystości Duchowej. Dzięki nim można było szybko i sprawnie lokalizować ogniska herezji i wypaczeń społecznych. Byli oni również nieocenieni w sytuacjach takich jak teraz, gdy trzeba było zapewnić bezwzględne bezpieczeństwo Papierza. Strategicznie rozmieszczeni stanowili idealne zabezpieczenie osoby najwyższego kapłana. Nawet jeśli w tłumie trafiłby się jakiś wywrotowiec gotowy posunąć się do najgorszego, to ludzie tacy jak Ugo, czy porucznik Neroli, byli w stanie to wyczuć, zanim jeszcze przestępca nawet pomyśli o podjęciu jakiegokolwiek działania.

Kapitan Giles nie potrafił wyjaśnić jak to jest możliwe, ale wcale go to nie martwiło. Wiedział, że jest to dar od Boga i był gotowy wykorzystać go by służyć najwyższemu jak najlepiej. Choć sam nie miał tak rozwiniętego zmysłu duchowego, jak potocznie nazywano tą umiejętność, to jednak doskonale potrafił kierować innymi, którzy posiedli ten dar. W szczególności tak wybitnie uzdolnionymi jak młody człowiek, którego właśnie odprawił do domu. Giles swoje stanowisko piastował już od ponad dwudziestu lat, a w Służbach Czystości Duchowej pracował równo czterdzieści sześć. Pojutrze, dzień po urodzinach Papierza, przypadała rocznica przyjęcia go do Służb. Z dumą myślał o tym, że za jego kadencji na stanowisku kapitana kierującego główną siedzibą SCD w Watykanie, podczas urodzin Jego Świątobliwości nigdy nie doszło do żadnego poważnego incydentu. Miał również nadzieję, że dzięki ludziom takim jak młody Ugo Acarnanus tak właśnie pozostanie. — Mimo niepokojąco rosnącej ostatnio liczby heretyków — dodał w myślach.